Wojny i sojusze

Inne strony warte obejrzenia: recykling odpadów

Wojny i sojusze Naniesione na mapie linie podziału między ukształtowanymi na przełomie IX i X wieku grupami etnicznymi nie odzwierciedlają dokładnie ówczesnych granic podziałów między plemionami słowiańskimi. W szczególności odnosi się to do płynnych i niestabilnych granic powstających stopniowo organizmów państwowych Polski oraz tej części Rusi, którą nazywali także Ukrainą. Ukraina położona jest w dorzeczu Dniestru, Bohu, środkowego i dolnego Dniepru oraz części dorzecza Donu. Obszar środkowego dorzecza Dniestru i Bohu nazwano Podolem, a teren wzdłuż górnego biegu rzeki Prut – Pokuciem. Powieść minionych lat (Staroruska kronika) wspomina o Grodach Czerwieńskich. Bukowina stanowiła część Mołdawii, którą przecinały szlaki handlowe łączące wybrzeże Morza Czarnego z krajami Europy Środkowej – aż po Bałtyk. Słowo „Ukraina” pochodzi prawdopodobnie od wyrazu okraina, etymologicznie związanego z czasownikiem ukrajaty, czyli odciąć. W kronikach słowo „ukraina” oznacza „kraj”, czyli „ziemie”, nie zaś tylko jej pas „pogranicza”. W kronikarskich zapiskach wyraz „Ukraina” odpowiada zarówno wieloznacznej nazwie „Ruś” (Ruś Czerwona, Ruś Kijowska, Ruś Zakarpacka), jak i terytorialnym pojęciom Ukrainy lewobrzeżnej i prawobrzeżnej. Określenie „Ukraina” po raz pierwszy pojawiło się w 1187 roku w latopisie (średniowiecznej kronice ruskiej) dla nazwania kresów. Określono tak ziemie zamieszkałe później przez Kozaków. W czasach zaboru austriackiego ziemie ukraińskie nazwano „Rusią”, a jej mieszkańców „Rusinami” (w nawiązaniu do dawnej Rusi Halickiej). Sam termin „Ukraina” wszedł do obiegu dopiero w drugiej połowie XIX stulecia. Powszechnie używany termin „Ruś” odnosił się nie tylko do plemion zamieszkałych na północnych wybrzeżach czarnomorskich (Rosowie, Rosomonowie), ale określano nim również odłam skandynawskich Waregów. Znane pod ogólną nazwą „Rusini” plemiona Słowian wschodnich stopniowo podnosiły poziom kultury materialnej (rzemiosło i rolnictwo), tworząc struktury społeczne i gospodarcze, w których utrwalały się więzi plemienne, a z czasem nawet struktury państwowe. Ekspansja przybyłych ze Skandynawii normańskich plemion Waregów doprowadziła do zajęcia przez nich szlaków wodnych od Bałtyku do Morza Czarnego i nawiązania kontaktów handlowych z Bizancjum. Jednocześnie wyprawy pierwszych kniaziów kijowskich na Konstantynopol przetarły drogę do rynków zbytu na ruskie surowce. Szlak handlowy prowadził od Zatoki Fińskiej na Bałtyku, rzeką Newą, jeziorem Ładogą, rzeką Wołchow, jeziorem Ilmeń, rzeką Łować, a następnie lądem do górnego biegu Dźwiny, Dnieprem do Morza Czarnego, a stąd do Bizancjum.

Warto również przeczytać:

Polityka Rurykowiczów
Od najdawniejszych czasów obszarem spornym dla Polski i Ukrainy była Chełszczyna – podobnie jak wszystkie ziemie na pograniczu grup etnicznych. Wzdłuż dolnego biegu Bugu osiedlali się Polacy, natomiast wzdłuż górnego Rusini. Istniał jednak szlak handlowy łączący Kijów z Niemcami przez Kraków, Pragę, Ratyzbonę. Sąsiadujące z Polską księstwa ru...

Polityka rozszerzania posiadłości
Po śmierci Olega w 922 roku nowy władca kijowski kontynuował politykę rozszerzania posiadłości, prowadząc dalsze wyprawy na Bizancjum w latach 920, 941 i 944. Podczas ostatniej z nich wojowie ruscy dotarli do rzeki Dunaj i zawrócili dopiero po otrzymaniu zadowalającego ich okupu od cesarza bizantyjskiego. Olga, która po śmierci męża Igora sprawował...

Przyjęcie chrztu
Dwadzieścia dwa lata wcześniej niż na Rusi odbył się w 966 roku chrzest polskiego księcia Mieszka I oraz jego najbliższego otoczenia. Biskup Jordan, który przybył z czeską księżniczką Dąbrówką do Polski, prowadził akcję chrystianizacyjną. Przyjęcie chrztu przez polskiego władcę odbierało cesarstwu możliwość kontynuowania podboju ziem na słowiańskim...

Ruś – podmiot prawa międzynarodowego
Przyjęty w 988 roku przez Włodzimierza chrzest (uwarunkowany jego małżeństwem z siostrą cesarza bizantyjskiego Anną) zapewnił kijowskim władcom legitymizację Rusi. Jako kraj chrześcijański Ruś zaczęła być uważana przez państwa europejskie za podmiot prawa międzynarodowego, a z tym wiązała się również akceptacja granic i integralności terytorialnej....

Władza Kościoła w Bizancjum
Na Wschodzie ugruntował się z czasem pogląd, że to cesarz (car) jest namiestnikiem Boga na ziemi nie tylko jako najwyższa władza państwowa, ale również jako osoba duchowna, należąca do hierarchii kościelnej. Cesarz bizantyjski wprowadzał do kalendarza święta kościelne, zwoływał sobory i czuwał nad realizacją ich uchwał. Zatwierdzał również nominac...

Menu

Partnerzy

Wojny i sojusze