Inne strony warte obejrzenia:
praca konsultant programow medycznych
Zdaniem niektórych historyków Chmielnicki, domagając się, aby prawosławny metropolita kijowski zasiadł w Senacie, oraz krzeseł wojewodów i kasztelanów dla prawosławnych, jednocześnie w styczniu 1649 roku przekazał carowi Aleksemu propozycję podporządkowania się Rosji w zamian za pomoc w walce przeciwko Polsce. Moskwa nie dała się jeszcze wówczas wciągnąć w wojnę z Rzecząpospolitą.
Przed upływem terminu ważności rozejmu Kozacy wznowili działania zbrojne pod Zbarażem, gdzie od lipca znajdowały się oddziały Bohdana Chmielnickiego oraz jego tatarskiego sprzymierzeńca Islama III Gireja. Twierdzy w Zbarażu broniła załoga pod dowództwem Jeremiego Wiśniowieckiego. W sierpniu sytuacja oblężonych znacznie się pogorszyła – przede wszystkim z powodu braku amunicji i żywności. Z odsieczą ruszył król Jan Kazimierz, ale podczas przeprawy przez rzekę Strypę jego wojska zostały zaatakowane przez Kozaków i Tatarów. Zanosiło się na kolejną klęskę Polaków. Sytuację uratował kanclerz Ossoliński, który nawiązał kontakt z chanem tatarskim i skłonił go do negocjacji. Było to bardzo dobre posunięcie, gdyż kontynuowanie walki mogło się zakończyć dla strony polskiej katastrofą.
W myśl podpisanej 18 sierpnia 1649 roku ugody zborowskiej w zamian za odstąpienie przez Kozaków i Tatarów od dalszego oblężenia Zbaraża Rzeczpospolita przyjęła wiele zobowiązań, między innymi: ustalenie wielkości rejestru kozackiego na 40 tysięcy ludzi, którzy mieli cieszyć się wszystkimi dotychczasowymi przywilejami. Żydzi i zakon jezuicki mieli być na zawsze usunięci z Kijowa i innych miast Ukrainy. Wojskom koronnym zabroniono wstępu do miast, w których władzę przejęli Kozacy. Chmielnickiemu przywrócono hetmańską buławę zaporoską.
Zgon kanclerza Ossolińskiego 9 sierpnia 1650 roku przyczynił się do umocnienia wpływów zwolenników konfrontacji zbrojnej z Kozakami. Wyrazem tego były postanowienia Sejmu obradującego w Warszawie w listopadzie i grudniu 1650 roku. Uchwalono wówczas podniesienie stanu liczebnego wojska w Koronie do 33 tysięcy, na Litwie do 18 tysięcy oraz powołanie pod broń pospolitego ruszenia.
W roku 1651 Jan Kazimierz ruszył na czele wojska na Ukrainę. Na Wołyniu zastąpili mu drogę Kozacy i Tatarzy. Losy wojny polsko-kozackiej miały rozstrzygnąć się na polach bitwy pod Beresteczkiem w czerwcu 1651 roku. Część armii, którą dowodził książę Jeremi Wiśniowiecki, wdarła się w głąb szeregów kozackich. Oddziały pod dowództwem Jana Kazimierza zmusiły Tatarów do odwrotu.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: