Inne strony warte obejrzenia:
adwokat warszawa kancelaria prawnicza wynajem wózków widłowych
Kozaccy pułkownicy przekonali się z czasem, że samorządnej Ukrainy nie można pogodzić z despotycznym ustrojem państwa moskiewskiego. Car dążył do połączania ziem ukraińskich z państwem rosyjskim. Starszyzna kozacka, wśród której była też ukraińska szlachta, nie chciała doświadczyć na swojej skórze twardej ręki cara. Bliższy jej był, zwłaszcza tej pochodzącej z prawobrzeżnej części Ukrainy, ustrój Rzeczypospolitej niż Rosji, zwłaszcza, że król Jan Kazimierz, dążąc do skierowania sił kozackich przeciw Turcji, nosił się z zamiarem utworzenia z trzech województw autonomicznych jednej jednostki terytorialnej będącej pod zwierzchnictwem hetmana kozackiego. W 1655 roku Jan Kazimierz wydał rozporządzenie, w którym obiecywał Kozakom możliwość nobilitacji (inaczej uszlachcenia).
Bohdan Chmielnicki, który w podpisanej w 1654 roku ugodzie perejesławskiej z Rosją pragnął widzieć raczej sojusz wojskowy, starał się ograniczać zwierzchnictwo cara. Ten ostatni uważał Ukrainę za zwykłą prowincję. Samorząd tego kraju należało z biegiem czasu ograniczyć. Garnizony rosyjskie zajęły Kijów i wiele innych miast, carscy urzędnicy skarbowi zaczęli ściągać podatki.
W tej zmieniającej się wyraźnie na niekorzyść Ukraińców sytuacji niezadowoleni kozaccy pułkownicy: Bohun, Hładki, Hulanicki, wraz z innymi dowódcami odmówili złożenia przysięgi. Przejawy buntu występowały w środowiskach niezadowolonych z nierównoprawnej współpracy z Moskwą. Odnosiło się to również do ludności miejskiej, protestującej przeciwko skorumpowanym rosyjskim poborcom podatkowym. Ze swej strony kijowski metropolita Kossow przeciwstawił się ingerencji moskiewskiego patriarchy Nikona.
W tym samym czasie w Polsce nastąpiła anarchizacja życia publicznego. Dowodem tego było zerwanie w roku 1652 przez posła Władysława Sicińskiego po raz pierwszy w dziejach Rzeczypospolitej obrad sejmowych. Precedensowe liberum veto zablokowało podjęcie koniecznych uchwał w sprawie wojska i nowych podatków. Informacje o tym dotarły na dwór szwedzki, gdzie na niekorzyść Polski działał skazany na infamię (utratę czci i dobrego imienia) podkanclerzy koronny Hieronim Radziejowski.
W maju 1654 roku ruszyły przeciwko Rzeczypospolitej dwie rosyjskie armie: jedna dowodzona przez księcia Aleksieja Trubieckiego, na Ukrainę, druga, pod komendą samego cesarza – na Litwę. Jeszcze wcześniej w trzech województwach: podolskim, wołyńskim i bracławskim, rozpoczęły się walki wojsk koronnych przeciwko kozackim oddziałom pułkownika Iwana Bohuna. Bohdan Chmielnicki wyprawił trzy pułki kozackie na Białoruś, gdzie połączyły się z armią cara.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: