Inne strony warte obejrzenia:
doradztwo personalne
W dużej części twórczości Tarasa Szewczenki odnoszącej się bezpośrednio do Polski wyróżnić można dwa zasadnicze wątki. Pierwszy - to wyraźna idealizacja ukraińskiego buntu przeciwko panowaniu Polski na Kresach Wschodnich. Równolegle z tym rozwijał się wątek drugi, w którym poeta z sentymentem wspominał królów Stefana Batorego, Jana Sobieskiego, a nawet Stanisława Augusta, w których widział własnych panów, władców i obrońców kozaczyzny. Przeciwstawił im postacie możnowładców, dostrzegając w nich uosobienie przemocy. W takim właśnie kontekście przedstawił poeta wystąpienia hajdamaków. W ujęciu Szewczenki byli oni obrońcami wiary prawosławnej i mścicielami, którzy kontynuowali tradycję kozackiego buntu z XVII stulecia. Sięgając do hetmańskiej przeszłości, Taras Szewczenko krytykował Bohdana Chmielnickiego, który zawierając ugodę perejasławską z Rosją, zaprzedał Ukrainę.
Niechęć do Rosji staje się bardziej wyrazista - nawet w porównaniu z pretensjami kierowanymi do dawnej magnackiej i szlacheckiej Polski. Szewczenko ukazuje bezwzględność i obłudę rządów carskich, stosujących przemoc wobec uciemiężonych. Z tego właśnie powodu poeta wypowiada myśl o wspólnocie losów Polaków i Ukraińców żyjących w ucisku narodowym.
W wierszu Lachom, czyli Polakom, Taras Szewczenko pisał nie tylko o konieczności wspólnej egzystencji, ale także o współpracy polsko-ukraińskiej.
W polskich środowiskach problemy dziejów i kultury Ukrainy największe zainteresowanie budziły w okresie romantyzmu. Doniosłą rolę w upowszechnianiu tej wiedzy odegrali przede wszystkim pisarze: Seweryn Goszczyński, Bohdan Zaleski, Zegota Pauli, August Bielowski, Michał Grabowski, Antoni Malczewski i Michał Czajkowski. Należeli do tak zwanej szkoły ukraińskiej. Obraz ukraińskiego sacrum przedstawił Juliusz Słowacki w Beniowskim i w Śnie srebrnym Salomei. Wizja Ukrainy występowała w twórczości Adama Mickiewicza, który wywarł wpływ na ukraińskich poetów okresu romantyzmu: Petra Hulaka-Artemowskiego, Mykołę Kostomarowa, a przede wszystkim - Tarasa Szewczenkę.
Opublikowany w 1841 roku poemat Szewczenki Hajdamaki treścią przypominał Zamek kaniowski. W przedmowie do Hajdamaków przeczytać można znamienne słowa: „Serce boli, lecz opowiadać trzeba: niechaj bratają się znowu ze swoimi wrogami, niechaj żytem, pszenicą, jak złotem, pokryta – nie pocięta miedzami, na wieki pozostanie od morza do morza ziemia słowiańska!" Jako słowianofil poeta myślał o słowiańskich Stanach Zjednoczonych – naturalnie – bez dominacji Moskwy.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: