Inne strony warte obejrzenia:
Praca w biurze
W roku 1848 Ukraińcy galicyjscy, podobnie jak inne narody słowiańskie, mieli już grono świadomych narodowo działaczy i zdołali skodyfikować swój język literacki. Jednakże narodowy ruch ukraiński nie był jeszcze w tym czasie politycznie skrystalizowany. Jedna część uważała język i narodowość ruską za regionalny odłam wielkiego narodu rosyjskiego, mniejsza grupa Ukraińców uważała się za odłam narodu polskiego i mówiła o sobie gente Rutheni, natione Poloni. Część Ukraińców zdawała już sobie sprawę z tego, że tworzą odrębny naród o własnym języku narodowym i tradycjach historycznych.
Do Galicji bardzo szybko docierały wieści o powstaniu krakowskim i o „rabacji" w 1846 roku. Po dwóch latach nadeszła informacja o wybuchu w marcu 1848 roku rewolucji w Wiedniu, gdzie ogłoszono amnestię i proklamowano wolność prasy. Zapowiedziano także wejście w życie konstytucji. Znienawidzony kanclerz Klemens Metternich - przeciwnik reform - został zmuszony do ustąpienia. Na wieść o tym 18 marca 1848 roku doszło we Lwowie do demonstracji. Żądano liberalizacji życia politycznego, a nawet oddania w Galicji władzy Polakom i utworzenia Gwardii Narodowej. Austriacki gubernator Galicji, hrabia Franz von Stadion, zdawał sobie sprawę, że sytuacja sprzyja także występującym na wsi próbom rewindykacji w dziedzinie stosunków własnościowych, co często również wywierało wpływ na zaostrzenie antagonizmów na tle narodowym, o czym przypominały bunty ukraińskich chłopów w XVII i XVIII wieku.
Starając się uprzedzić rozruchy w Galicji, a raczej im zapobiec, gubernator Stadion uwolnił także więźniów politycznych. Za jego zgodą udała się do Wiednia deputacja z petycją, zredagowaną przez Franciszka Smolkę. W jednym z postulatów zwracano się do cesarza, aby koronował się na króla Galicji i odbudował państwo polskie. W innym punkcie wnoszono o zniesienie pańszczyzny. Na czele delegacji stał książę Jerzy Lubomirski. 6 kwietnia cesarz przyjął delegację i obiecał przychylne rozpatrzenie postulatów. Była to deklaracja gołosłowna, ponieważ cesarz wiedział, że tak daleko idące zmiany w Galicji mogłyby spowodować zbrojną interwencję carskiej Rosji - przeciwniczki reform społecznych - oraz zwiększenie uprawnień dla Polaków i Ukraińców w sąsiedniej Austrii.
Nie czekając na zgodę Wiednia, 22 kwietnia gubernator Stadion ogłosił zniesienie pańszczyzny, na co już po fakcie otrzymał sankcję cesarską. Właścicielom majątków obiecano odszkodowania.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: