Inne strony warte obejrzenia:
roman fulneczek
W grudniu 1867 roku Rada Państwa uchwaliła konstytucję, formalnie gwarantującą równość wobec prawa, swobodę przenoszenia się z miejsca na miejsce, prawo emigracji, nietykalność mieszkania, tajemnicę korespondencji, prawo zgłaszania petycji oraz zakładania stowarzyszeń i zwoływania zgromadzeń. Zapewniono wolność myśli i prasy, a także wolność religijną i nauczania, prawo wyboru zawodu i tak dalej. Konstytucja gwarantowała wszystkim narodowościom Austro-Węgier równouprawnienie.
Podstawowe znaczenie dla struktury administracyjnej Galicji miał podział terytorialno-administracyjny, dokonany w 1850 roku, oraz rozdział kompetencji sądów apelacyjnych we Lwowie i w Krakowie. Granica przebiegała między Sanem a Wisłokiem. Powiaty: przeworski, łańcucki, rzeszowski i strzyżowski pozostały w kompetencji sądu krakowskiego, natomiast: jarosławski, sanocki i brzozowski - lwowskiego. Ukraińcy działacze narodowi domagali się włączenia do tego drugiego wschodniej części powiatu krośnieńskiego z Krosnem, powiatu kolbuszowskiego, niskiego oraz całego pasa Pogórza Karpackiego aż po Stary Sącz, zamieszkanego przez ludność łemkowską.
W ustawie z 19 maja 1868 roku o samorządzie terenowym słowo „naród" w ogóle nie zostało wymienione. Z punktu widzenia konstytucji istnieli tylko mówiący różnymi językami poddani, których określano według przynależności do tej czy innej grupy terytorialnej, królestwa, księstwa. Ustawy nie mówiły o narodach, lecz o plemionach ludowych (Volkstamme), pojęcia zaś „lud" używano dla określenia przynależności terytorialnej, a nie narodowej. Podział terytorialny ukształtował się jeszcze w średniowieczu i nie odpowiadał już współczesnym potrzebom rozwoju narodów. Podział na wiele jednostek terytorialnych był w interesie niemiecko-austriackiej warstwy rządzącej.
System administracyjny państwa nie stwarzał możliwości rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturalnego całych narodów oraz nie umacniał jego wewnętrznej spoistości.
Sfery rządzące w Austrii szukały porozumienia z różnymi ośrodkami i grupami kierowniczymi narodów, zamieszkujących terytorium tego rozległego państwa, i jednocześnie dążyły do zahamowania procesów decentralistycznych. Skutkiem tych kompromisowych porozumień była właśnie monarchia dualistyczna, wsparta na fundamencie ustawy konstytucyjnej z 1867 roku. W utrzymaniu dualistycznego państwa zainteresowani byli głównie austriaccy Niemcy oraz Węgrzy, stanowiący łącznie ok. 43 procent ogółu ludności.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: