Inne strony warte obejrzenia:
piece co
Rzymskokatolickie parafie w Galicji były położone głównie w miastach i na obszarach dworskich. Ludność rzymskokatolicka mieszkająca na wsi, rozsiana wśród greckokatolickiej, często nie posiadała własnych majątków ani odrębnych budynków sakralnychlnych. Od czasu jednak, kiedy Rusini (Ukraińcy) podkreślali swoją odrębność narodową, coraz częściej w świadomości mieszkańców Galicji zaczęło występować przekonanie, że grekokatolik to Rusin, a rzymski katolik – Polak.
Początek insurekcji kościuszkowskiej przyspieszył zawarcie rosyjsko-austriackiego porozumienia (3 stycznia 1795 roku). Austriacy wytargowali w nim dla siebie Kraków, rezygnując na rzecz Rosji z pretensji do Wołynia. Po upadku powstania kościuszkowskiego Rosja i Austria zapewniły sobie wzajemnie nowe zdobycze terytorialne w Polsce. Układy z Austrią i Prusami doprowadzono do końca 24 października 1795 roku. Wówczas Austria zajęła tereny po Pilicę, Wisłę i Bug. W przeprowadzonym na podstawie traktatów między Austrią i Rosją (3 stycznia 1795 roku) oraz między Prusami i Rosją (24 października 1795 roku) trzecim rozbiorze Austria zagarnęła część należących do Polski województw: krakowskiego, sandomierskiego, mazowieckiego, podlaskiego, brzesko-litewskiego i ziemi chełmskiej oraz województwa lubelskiego.
Monarchia Habsburgów przyłączyła tereny dawnego Księstwa Halicko-Wołyńskiego, które należało do Węgier, a zatem stanowiły Ziemie Korony św. Stefana. Zostały one odziedziczone na podstawie dawnej przynależności w XIII stuleciu. Austria uzyskała w ten sposób „legitymizację" prawa do Galicji jako „spadku" po Księstwie Halicko-Wołyńskim, niegdyś należącym do Węgier.
Wschodnie powiaty w przyłączonej do monarchii austriackiej Galicji i Lodomerii pokrywały się z greckokatolicką metropolią lwowską, obejmującą archidiecezję lwowską i diecezję przemyską. W połowie XVIII wieku – oprócz diecezji lwowskiej, przemyskiej i łuckiej – do unii przystąpiły także liczne parafie prawosławne w województwach kijowskim i bracławskim, na prawie całej Białorusi oraz na Podlasiu.
Trzy galicyjskie biskupstwa unickie w wyniku rozbiorów zostały oddzielone granicą państwową i oderwane od ojczystej metropolii kijowsko-wileńskiej. Do Austrii na początku odeszło prawie 3 tysiące parafii i około 1,5 miliona wiernych. Stanowiło to więcej niż 1/3 wszystkich parafii i wiernych obrządku unickiego w przedrozbiorowej Rzeczypospolitej.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: