Inne strony warte obejrzenia:
Sprzątanie Pszczyna
Kozaków nie obowiązywało prawo pańszczyźniane, ani inne powinności nakładane na chłopów. Pozbawieni byli jednak możliwości piastowania urzędów publicznych oraz praw politycznych, z których korzystała szlachta.
Na prawobrzeżnej Ukrainie coraz większa grupa zbuntowanych chłopów napadała na polskie dwory, burzyła katolickie świątynie. Wojska koronne, na których czele stał hetman polny Mikołaj Potocki, podejmowały działania odwetowe. Klęską Kozaków zakończyła się bitwa pod wsią Kumejki 16 grudnia 1637 roku. Hetman Potocki zmusił następnie do poddania się przywódców powstania z Pawlukiem na czele. Wkrótce po tym zostali oni straceni, gdyż nie zastosowano obiecanego złagodzenia kary.
Zwycięstwo wojsk polskich odniesione nad powstańcami Pawluka utwierdziło obradujący w roku 1638 Sejm w przekonaniu o konieczności ostatecznego rozwiązania problemu kozackiego. Wyrazem tego była specjalna uchwała sejmowa, w której stwierdzono, że lepiej zabrać Kozakom wszystkie dotychczas nadane przywileje i prawa.
Zapowiedź zniesienia dotychczasowego statusu Kozaków doprowadziła do pogłębienia się istniejących sporów, a po dziesięciu latach – do wybuchnięcia konfliktu zbrojnego w skali niespotykanej w dotychczasowych stosunkach polsko-ukraińskich.
Sejm z roku 1641 zignorował wystąpienie Adama Kisiela, który postulował o zjednoczenie wszystkich czterech województw ruskich, które przodkowie przyłączyli do Korony w myśl zasady wolni od wolnych, a zatem na podstawie umowy równorzędnych partnerów, co miało doprowadzić do przywrócenia dawnych wolności, przy tym trwałej lojalności Rusinów wobec Rzeczypospolitej Obojga Narodów, w której naród ruski miał znaleźć należyte miejsce obok Polaków i Litwinów.
Na dalszy bieg wydarzeń istotny wpływ miało pojawienie się na scenie politycznej i militarnej Bohdana Chmielnickiego. Urodził się on w roku 1595 w Czehryniu. Ojciec Bohdana, Michał, związany z rodem Żółkiewskich, został podstarościm czehryńskim. W bitwie pod Cecorą w 1620 roku poległ, a Bohdan dostał się do niewoli tureckiej. Po upływie wielu lat wrócił na Ukrainę.
Upokorzeni we wrześniu 1638 roku Kozacy wysłali na Sejm delegację, która miała prosić o niewprowadzanie w życie uciążliwych dla nich warunków kapitalizacji borowickiej z 24 grudnia 1637 roku i konstytucji sejmowych z wiosny 1638 roku. Pozbawiały one bowiem Kozaków wszystkich przywilejów i sprowadzały do poziomu chłopów pańszczyźnianych, a dowództwo nad wojskami rejestrowymi oddawały w ręce polskiej szlachty.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: