Inne strony warte obejrzenia:
Mieszkania Wrocław
Materiały dotyczące ukraińskiej etnografii drukowano również w publikacjach Akademii Umiejętności w Krakowie, a także w polskich czasopismach „Lud" (Lwów) i „Wisła" (Warszawa). Wśród polskich prac wyróżniały się dzieła Oskara Kolberga, między innymi czterotomowe Pokucie wydawane od 1882 do 1884 roku w Krakowie. Nakładem Naukowego Towarzystwa ukazywały się oprócz dzieł naukowych także czasopisma.
Istniały również towarzystwa naukowe i zawodowe: lekarskie, prawnicze, inżynieryjno-techniczne. Po carskich ukazach z lat 1863 i 1876, wymierzonych przeciwko narodowi oraz językowi ukraińskiemu w państwie rosyjskim, główny ośrodek patriotycznej młodzieży ukraińskiej, zwanej ukrainofilami, przeniósł się z Kijowa do Lwowa, gdzie istniały legalne możliwości rozwoju twórczej myśli politycznej. Młodzież ta założyła we Lwowie, Przemyślu, Kołomyi i innych miastach towarzystwa oświatowe, wśród których wyróżniła się Młoda Ruś. Później, w 1868 roku, z inicjatywy studentów oraz kadry inteligencji ukraińskiej powstało najbardziej popularne towarzystwo Proswita. Początkowo miało charakter organizacji naukowej, ale z czasem skoncentrowało się na szerzeniu oświaty wśród ukraińskiego ludu. W 1913 roku Proswita miała w Galicji Wschodniej 77 filii i 2944 czytelnie. Każdego roku wydawała kalendarz w nakładzie 30 tysięcy egzemplarzy. Prowadziła również działalność gospodarczą i kredytową. Powstały też czasopisma w języku ukraińskim: „Weczornyci", „Meta", „Nywa", „Rusałka", „Ruś", „Prawda", „Osnowa" oraz dziennik „Diło".
Jeszcze wcześniej, bo już w 1880 roku, we Lwowie zaczął się ukazywać dwutygodnik literacko-społeczny „Zoria", od 1885 roku wydawany przez Towarzystwo Naukowe imienia Tarasa Szewczenki. Wraz z przyjściem do redakcji Iwana Franki z pisma regionalnego „Zoria" stała się ogólnoukraińskim. W 1898 roku przekształciła się w miesięcznik „Literaturno-Naukowyj Wisnyk", którego popularność rosła nie tylko w Galicji, ale również wśród Ukraińców za rosyjską granicą.
W listopadzie 1889 roku namiestnik hrabia Kazimierz Badeni zaprosił przedstawicieli Narodnej Rady (O. Chonowski, O. Barwinski) i dwóch posłów (K. Mandyczewski i K. Teliszewski) oraz unickiego metropolitę halickiego Sylwestra Sembratowicza. Badeni oznajmił, iż władze austriackie chcą i mogą popierać tylko tych Ukraińców, którzy będą rozwijać swą świadomość narodową zgodnie z polityką państwa. Jako przykład pozytywnej współpracy szerszych warstw wskazał na środowisko „stańczyków" (Stańczycy, konserwatyści krakowscy, ugrupowanie polityczne powstałe w Galicji po upadku powstania styczniowego obejmujące głównie ziemiaństwo i wyższych urzędników. Nazwę przyjęło od opublikowanego w 1869 roku w Przeglądzie Polskim cyklu 20 pamfletów pod wspólnym tytułem Teka Stańczyka ), którzy nie oglądając się na poparcie społeczne, zdołali wywalczyć dla Polski szczególną pozycję w monarchii habsburskiej.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: