Inne strony warte obejrzenia:
Pozycjonowanie
Dzięki swobodzie wyznaniowej wśród zamieszkujących Ruś grup etnicznych i wyznaniowych nasilił się proces wzajemnego przenikania się kultury łacińskiej i bizantyjskiej, przede wszystkim w życiu religijnym. Na Rusi Halickiej odnosiło się to zwłaszcza do używanego słownictwa w kościołach i cerkwiach. Sprzyjała temu ożywiona akcja osadnicza Polaków i Niemców, a także działalność dominikanów oraz franciszkanów. Część bojarów przyjęła w tym czasie obrządek łaciński. Już w połowie XIV wieku powstawały katedry katolickie w miastach, gdzie dotychczas istniały jedynie świątynie prawosławne.
Na Rusi Halickiej popierano wówczas rozwój miast i migrację do nich głównie Niemców, Polaków, Węgrów i Rusinów. Oprócz tego król dążył do utrzymania ożywionych stosunków handlowych Rusi z Polską i miastami zakonu krzyżackiego, dbając o stabilność przyłączonych ziem. We Lwowie powstała mennica produkująca srebrne półgrosze ruskie i miedziane denarki.
Dla polskiego króla bardzo ważne było uzyskanie poparcia Węgier. Kazimierz Wielki uważał, że Polska ma podstawy prawne do przyłączenia ziem Księstwa Halicko-Włodzimierskiego. Już podczas zjazdu w Wyszehradzie skłonił węgierskiego króla Karola Roberta do scedowania (tzn. przekazania) swoich praw na rzecz Polski. Kazimierz Wielki uzyskał także prawa do Włodzimierza Wołyńskiego w zamian za perspektywę przejęcia po jego śmierci tronu polskiego przez dynastię Andegawenów. Rozmowy polsko-węgierskie dotyczące sukcesji (tzn. dziedziczenia) tronu polskiego powróciły w 1350 roku. Istotne miejsce zajęły w nich sprawy południowo-wschodnich ziem ruskich. W czasie tych rokowań ustalono, że jeśli Ludwik Węgierski obejmie tron polski, Ruś będzie częścią jego dziedzictwa, jeżeli zaś Kazimierz będzie miał prawnego dziedzica, Węgry wykupią Ruś za 100 tysięcy florenów. Do rozstrzygnięcia tego problemu na korzyść Polski przyczyniło się dopiero zawarcie małżeństwa przez Władysława Jagiełłę z Jadwigą Andegaweńską – córką Ludwika Węgierskiego.
Rokowania polsko-węgierskie zbiegły się w czasie z najazdem na Ruś wojsk litewskich, wspieranych przez Tatarów. Król Kazimierz Wielki wyruszył ponownie na wojnę o Ruś i zdołał obronić tylko Lwów. Podstawą zawartego w roku 1352 przez polskiego monarchę pokoju z litewskimi książętami był podział ziem halicko-włodzimierskich. Litwini utrzymali zagarnięte dwa lata wcześniej ziemie: wołyńską, bełską, chełmską i tereny nadbużańskie. W ten sposób dokonał się pierwszy rozbiór Rusi.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: