Przebudowa Austro-Węgier

Inne strony warte obejrzenia: apartamenty Jelenia Góra - deweloperskie mieszkania w stanie surowym

Przebudowa Austro-Węgier Zwolennikami projektów federalizacji Austrii byli separatystyczni politycy czescy: F. Palacky i F. Rieger. Dążyli oni do przyznania Czechom, Morawom i tak zwanemu Śląskowi austriackiemu analogicznej pozycji jaką miały Węgry, czyli licznych uprawnień w zakresie polityki wewnętrznej. Godzili się natomiast na wspólną politykę zagraniczną oraz w sprawach wojskowych i celnych. Łączyć ich miała osoba monarchy. W ten sposób powinno się dokonać przeobrażenie monarchii dualistycznej w trialistyczną (Austria-Czechy-Węgry). Projekty federalistów czeskich zostały odrzucone przez biurokrację wiedeńską i polityków austriacko-niemieckich, reprezentujących idee centralizmu, a przede wszystkim przez samego Franciszka Józefa I. Cesarz nie dotrzymał obietnicy oddzielnego koronowania się na króla czeskiego w Pradze i uznania „historycznych praw korony czeskiej". Protestowało przeciwko temu społeczeństwo czeskie. Doszło do rozruchów. W odpowiedzi władze austriackie wprowadziły w Pradze stan wyjątkowy. Mimo represji policyjnych i sankcji w dziedzinie kultury (cofnięcie równouprawnienia języka czeskiego w szkołach) Czesi nie wyrzekli się swych postulatów – ścieranie się tendencji centralistycznych i federalistycznych stanowiło w dużej mierze treść życia politycznego monarchii Habsburgów. Proces ten przebiegał nie tylko w skali całego państwa, ale i w poszczególnych krajach, wchodzących w skład Austro-Węgier. Przeciwko zrównaniu w prawach wszystkich narodów w ramach przyszłej federacji wystąpiła dominująca w monarchii Habsburgów elita Niemców austriackich, która wspólnie z konserwatywnymi sferami węgierskimi dążyła do zahamowanie separatystycznych aspiracji narodów słowiańskich. Koniec nadziei na przebudowę Austro-Węgier z monarchii typu dualistycznego na monarchię federacyjną osłabił opozycję Słowian, popychając ich w objęcia Rosji. Dotyczyło to głównie tak zwanych staroczechów, ukraińskich moskalofilów oraz chorwackich i serbskich narodowców. Tendencje te w latach 1867–1875 wzbudziły zainteresowanie rosyjskich panslawistów, między innymi wielkiego księcia Konstantego, ministrów Milutina i Tołstoja oraz publicystów Aksakowa i Łamańskiego. Tamtejsze koncepcje panslawistyczne miały charakter ogólny, a większa część opinii dworskiej – łącznie z carem Aleksandrem II – zdawała sobie sprawę, że przygarnięcie ziem słowiańskich, po przewidywanym rozpadzie Austrii i Turcji, stworzyłaby nowe wewnętrzne ogniska zapalne w wielonarodowym państwie rosyjskim.

Warto również przeczytać:

Grupy społeczne
W chwili urodzenia się człowiek to już staje się on członkiem jakieś konkretnej grupy społecznej. W przypadku narodzin naturalnie taką grupą społeczną staje się cała jego rodzina. W miarę upływu lat oraz czasu, przynależność do różnych grup społecznych staje się coraz bardziej szersza, dzięki czemu w wieku około 20 lat, człowiek należy już do kilku...

Problemy cywilizacyjno- kulturowe
Problemy cywilizacyjne i kulturowe to zupełnie odmienna sfera życia. Zazwyczaj problemy tej natury są lekceważony i spychane na boczny tor, gdyż uważa się, że problemy polityczny czy też społeczno- ekonomiczne powinny mieć rangę pierwszeństwa. Niestety jeśli zaniedbamy tego typu problemy, to mogą one doprawić także do tych znacznie poważniejszych, ...

Spisy ludności Galicji
Według spisu z 1910 roku na terenie Galicji Wschodniej 58,9 procent ankietowanych deklarowało, że na co dzień używa języka ruskiego; 39,8 procent – polskiego; 1,2 procent – niemieckiego; 0,1 procent – innych języków. Biorąc pod uwagę kryterium wyznania (wyodrębniając tu Żydów), sytuacja narodowościowa według danych z 1910 roku prz...

Przenikania się kultur wschodu i zachodu
Dzięki swobodzie wyznaniowej wśród zamieszkujących Ruś grup etnicznych i wyznaniowych nasilił się proces wzajemnego przenikania się kultury łacińskiej i bizantyjskiej, przede wszystkim w życiu religijnym. Na Rusi Halickiej odnosiło się to zwłaszcza do używanego słownictwa w kościołach i cerkwiach. Sprzyjała temu ożywiona akcja osadnicza Polaków i N...

Korona Polska i Wielkie Księstwo Litewskie
Unia polsko-litewska, kształtująca się jako federacyjny związek Polski z Litwą w XV–XVII wieku, była tworzona i umacniana stopniowo aktami prawnymi podpisanymi w Krewnie, Wilnie, Radomiu, Horodle, Grodnie, Mielniku, a definitywnie w 1569 roku w Lublinie. Inicjatorzy zjazdu zjednoczeniowego zdawali sobie sprawę z tego, że dotychczasowe więzi, ...

Menu

Partnerzy

Przebudowa Austro-Węgier