Inne strony warte obejrzenia:
rekrutacja pracowników
Ziemie rodu Ostrogskich kojarzone były z całym terytorium Rusi-Ukrainy, od Kijowa po Lwów, ponieważ tylko ich uważano za potomków w prostej linii legendarnego założyciela Kijowa, księcia Kija, a następnie Włodzimierza Wielkiego oraz w siódmym pokoleniu książąt halickich – Daniela i Lwa. Tradycja taka miała dać początek idei Rusi-Ukrainy jako trzeciego członu Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
Do rodu tego należał jeden z największych ruskich magnatów Konstanty Wasyl Ostrogski. W latach 1559–1608 był on wojewodą kijowskim, władał jedną trzecią obszaru Wołynia, posiadał także liczne majątki na Kijowszczyźnie, w Małopolsce Wschodniej i na Litwie. Majątek i stałe zaangażowanie w sprawy Cerkwi prawosławnej sprawiły, że Konstanty Wasyl Ostrogski zaliczał się do najbardziej wpływowych osobistości na wschodnich rubieżach Rzeczypospolitej. Ostrogski także pragnął zbliżenia Kościoła katolickiego z prawosławną Cerkwią. Jego głównym celem stało się zreformowanie Cerkwi, a w dalszej przyszłości zjednoczenie całego chrześcijaństwa w obliczu zagrożenia Europy przez ekspansję islamu. W planach Konstantego Wasyla Ostrogskiego przyszła unia z katolicyzmem miała objąć całe prawosławie; a co najważniejsze – również poza granicami Rzeczypospolitej. Z tego właśnie względu Ostrogski, który początkowo był zwolennikiem unii, stał się jej przeciwnikiem.
W roku 1620 przywrócona została hierarchia duchowna Cerkwi prawosławnej. Spowodowało to dalsze zaostrzenie sporów między Rzecząpospolitą a prawosławną ludnością Ukrainy i Białorusi oraz doprowadziło do długotrwałych nieporozumień na Kresach.
W obliczu najazdu moskiewskiego Sejm elekcyjny w 1632 roku udzielił prawosławiu gwarancji prawnych. Wystawiony w następnym roku dyplom Władysława IV zapewniał im wolność kultu. Dyzunicka szlachta uzyskała wpływ na obsadę biskupstw, a prawosławni mieszczanie mieli dostęp do urzędów w miastach. Król Władysław IV mianował w roku 1633 metropolitę kijowskiego, którym został Piotr Mohyła, i tym samym zalegalizował w całości nielegalną dotąd hierarchię prawosławną.
Na podstawie uchwały sejmowej w 1635 roku zarówno prawosławni, jak i unici uznani zostali przez państwo za równoprawnych obywateli, a hierarchę prawosławną oficjalnie zaakceptowano. Prawosławnym gwarantowano również możliwość budowania i utrzymywania świątyń, bractw, szkół, drukarni i seminariów duchownych.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: