Prawica po II wojnie światowej

Inne strony warte obejrzenia: brushen

Prawica po II wojnie światowej Po drugiej wojnie światowej, komunizm stał się zjawiskiem globalnym, a anty-komunizm stał się integralną częścią polityki wewnętrznej i zagranicznej Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników z NATO. Konserwatyzm w polityce w okresie powojennym przerzucono na monarchię i arystokratyczne korzenie, skupiając się na patriotyzmie, religii i nacjonalizmie. Komuniści również wyrośli na wrogów kapitalizmu, przedstawiając Wall Street jako ciemięzcy mas. Stany Zjednoczone obrało sobie antykomunizm za priorytet w polityce zagranicznej, a wielu amerykańskich konserwatystów miała na celu walkę, co widzieli, jak komunistyczne wpływy na swoim podwórku. Doprowadziło to do przyjęcia wielu krajowych polityk, łącznie z tą znaną pod nazwą "maccartyzm". Przed zimną wojną, konserwatywne rządy w Azji, Afryce i Ameryce Łacińskiej zwróciły się do Stanów Zjednoczonych o wsparcie polityczne i gospodarcze. Niektóre z nich były przykładami reżimów autorytarnych, które - według krytyków - używały komunizmu jako środek legitymizacji represji, zawieszenie praw obywatelskich, a także zniesienie demokracji. Przykłady obejmują Koreę Południową w Syngman Rhee (patrz masakra Jeju), Chińską Republikę Ludową w generalissimusa Chiang Kai-shek, Wietnam Południowy w Ngo Dinh Diem, Indonezję, generała Suharto, Zairu Mobutu Sese Seko, Paragwaj pod Alfredo Stroessner i Chile pod Augusto Pinocheta. W trakcie tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym roku, konserwatywne rządy Ronald Reagan w Stanach Zjednoczonych, oraz Margaret Thatcher w Wielkiej Brytanii, a także Brian Mulroney w Kanada, a następnie wyraźna anty-sowiecka polityka zagraniczna, pokazały, że jest traktowana przez wspomagających jako jeden z głównych czynników upadku Związku Radzieckiego i demokratyzacji w Europie Wschodniej i innych krajów. Po zakończeniu zimnej wojny, w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia komunizm nie był już postrzegany jako główna siła w polityce światowej, a zatem większość konserwatystów znacznie mniej zabiega o antykomunizm. Jednak konserwatywny antykomunizm odznacza się wszędzie tam, gdzie komunistyczne grupy polityczne przyczyniają znaczące postępy, jak na przykład w jednym z azjatyckich krajów- Nepalu, w ostatnich latach. Obecnie komunizm nie jest pożądany, nie był i także w tych latach kiedy w wielu krajach dochodził do władzy.

Warto również przeczytać:

Różne orientacje polityczne
Polityka to nie tylko rozmowy, to także mnóstwo myśli, które zawarte są w różnego rodzaju orientacjach politycznych. Orientacji podstawowych można wyznaczyć tylko trzy – prawica, lewica oraz centrum. Każde z nich różni się od siebie, jednak centrum przyjmuje założenia, które można znaleźć w lewicy i prawicy. Jedną z najgorszych rzeczy w całej...

Polityka pieniężna
Polityka pieniężna z przyczyn obiektywnych jest ważnym wycinkiem życia politycznego, dlatego warto rozważyć jej funkcjonowanie. W naszym kraju polityka pieniężna, zwana także bardzo często polityka monetarną, prowadzona jest przez bank centralny. Polityka pieniężna państwa zajmuje się głównie wpływaniem na podaż pieniądza w państwie i ustalaniem ku...

Polityka zagraniczna prowadzona przez PO
Platforma Obywatelska prowadzi bardzo intensywną poltykę zagraniczną. Przede wszystkim rząd Donalda Tuska od początku opowiada się za wzmocnieniem współpracy z Unią europejską. Partia ta jest bardzo zadowolona przyłączenia się Polski do wspólnoty. Obecnie dąży do jak najszybszego wprowadzenia waluty euro i w związku z tym czyni odpowiednie postępow...

Wzajemne stosunki między Polakami a Ukraińcami
Rzecznikiem stopniowej poprawy stosunków polsko-ukraińskich był następca Badeniego na stanowisku namiestnika Michał Bobrzyński (1849–1935), wybitny historyk, konserwatywny polityk galicyjski. Od 1877 roku profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1878 członek Akademii Umiejętności, współtwórca tak zwanej historycznej „szkoły krakowskiej...

„Rusini nie są nikim innym, tylko Polakami"
Decyzję o uwłaszczeniu ludu wiejskiego przedstawiono jako akt wspaniałomyślności cesarza przeciwstawiającego się złej woli polskiej szlachty. Wyrażała to ogłoszona 15 października w Wiedniu odezwa cesarza Ferdynanda I Do moich ludów. Jeżeli nawet Austriacy, obawiający się wznowienia akcji niepodległościowych, nie zamierzali doprowadzić do nowej rab...

Menu

Partnerzy

Prawica po II wojnie światowej