Pozycja Cerkwi w Rzeczypospolitej

Inne strony warte obejrzenia: jeżeli zaginął ktoś bliski tobie, detektywi pomogą Ci ją odnaleźć

Członkowie Cerkwi prawosławnej, którzy odmówili przystąpienia do unii brzeskiej, bądź też z niej wystąpili, i utworzyli tak zwany Kościół dyzunicki, zostali w Polsce nazwani dyzunitami. W ten sposób wywołano trwające przez całe wieki spory, a nawet dochodziło do starć tak zwanych unitów z dyzunitami. W czasie obrad Sejmu w 1605 roku odrzucono na wniosek króla projekt uchwały o religii greckiej (to jest prawosławnej), przewidujący umorzenie wszystkich postępowań sądowych, ekskomunik i banicji, powstałych na gruncie sporów między unitami a dyzunitami. W 1699 roku unię przyjęły Ruś Zakarpacka (unia użhorodzka) i prawosławna ludność narodowości rumuńskiej w Siedmiogrodzie. Na początku XVIII stulecia przystąpiły do niej także obie diecezje Rusi Czerwonej (biskupi: J. Szumlański – lwowski, i Winnicki - przemyski). Prowadzone w Rzeczypospolitej spory o unię szły w parze z ignorowaniem przez możnowładców duchownych i świeckich wyznania greckokatolickiego (to jest unickiego) jako wiary plebsu. Unia brzeska nie przyjęła się przede wszystkim z powodu nieprzyjaznego stosunku znacznej części kleru etnicznie ruskiego, aczkolwiek za przyjęcie dogmatów katolickich i uznanie papieża za głowę Kościoła unici całkowicie zachowywali swą liturgię oraz język (językiem liturgii był staro-cerkiewni-słowiański), a także kalendarz juliański (gdzie katolicy od roku 1582 posługiwali się kalendarzem gregoriańskim). Unia uznała prawo duchownych unickich do małżeństwa. Unici uzyskali też obietnicę zrównania praw hierarchii swego Kościoła z hierarchią rzymskokatolicką (co było dla nich bardzo istotne). Kościół unicki otrzymał dotychczasowe uprawnienia Cerkwi prawosławnej oraz dodatkowe gwarancje, przede wszystkim poparcie króla Zygmunta III. Znacznej jednak zmianie uległa pozycja Cerkwi w Rzeczypospolitej. Król jako jej najwyższy protektor i patron decydował o obsadzeniu wszystkich biskupstw, korzystał także z prawa nadania beneficjów klasztornych i parafialnych. W praktyce okazało się jednak, że biskupi lwowski i przemyski, którzy nie podpisali aktu unii w Brześciu, zachowali dobra i funkcje biskupie. W obronie prawosławia stanęła część kresowych chłopów, mieszczaństwa, szlachty, a także niektórzy ruscy możnowładcy. Ostoją prawosławia na Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej pozostawali Glińscy na Polesiu, a przede wszystkim ród Ostrogskich, który zajmował jedno z czołowych miejsc w hierarchii autorytetów na tych terenach.

Warto również przeczytać:

Program polityczny Bractwa Cyryla i Metodego
Po upadku powstania listopadowego i uśmierzeniu ruchów rewolucyjnych we Włoszech stosunki austriacko-rosyjskie wyraźnie się poprawiły. W 1833 roku doszło do zawarcia między Austrią a Rosją układu w Miinchengratz, do którego potem przystąpiły Prusy. Gwarantował on współdziałanie w walce przeciwko ruchom rewolucyjnym w Europie. Podpisany w 1835 roku ...

Narodowy syndykalizm
Narodowy syndykalizm jest ideologią polityczno-społeczną, która wywodzi się z lat 30 wieku XX. Ideologia ta głosi przede wszystkim hasła, które nawołują do rewolucji narodowej oraz do sprawiedliwości społecznej. Dzięki tej ideologii ma powstać silne Państwo Narodowe. Ruch ten stawał się coraz popularny w związku z pogłębiającym się kryzysem ekonomi...

Polityka rozszerzania posiadłości
Po śmierci Olega w 922 roku nowy władca kijowski kontynuował politykę rozszerzania posiadłości, prowadząc dalsze wyprawy na Bizancjum w latach 920, 941 i 944. Podczas ostatniej z nich wojowie ruscy dotarli do rzeki Dunaj i zawrócili dopiero po otrzymaniu zadowalającego ich okupu od cesarza bizantyjskiego. Olga, która po śmierci męża Igora sprawował...

Wpływ polityki na literaturę
Wśród tekstów przeciwników unii brzeskiej należy wymienić List do biskupów, którzy wyrzekli się wiary prawosławnej Iwana Wiszenskiego opublikowany w roku 1598. Na uwagę zasługują także inne prace tego autora: List do księcia Wasyla (Konstantego Wasyla Ostrogskiego), Porada, Zaczepka mądrego łacinnika z głupim Rusinem oraz List do Bractwa Lwowskiego...

Afery polityczne
Afery polityczne są jedną z najgorszych rzeczy, jakie istnieją w polityce, szczególnie można je zauważyć w polityce polskiej, gdzie afery jest za aferą, często są one bardzo trudne do rozwiązania, błahe i często bezsensowne z powodu ich wszelkiego istnienia. Wielu polityków doszukuje się mnóstwa afer, w których po prostu muszą być ich przeciwnicy p...

Menu

Partnerzy

Pozycja Cerkwi w Rzeczypospolitej