Polsko-ukraińsko-żydowska federacja

Inne strony warte obejrzenia: podrywanie dziewczyn

Polsko-ukraińsko-żydowska federacja Znany ukraiński pisarz Iwan Franko, zwolennik współpracy polsko-ukraińskiej, podkreślał, że do zlikwidowania antagonizmów narodowościowych w Galicji należy dążyć poprzez wcielenie w życie polsko-ukraińskiej idei federacji, nie sprecyzował wszakże, jak konkretnie wyobraża sobie przyszłą federację. Program galicyjskich socjalistów wskazywał na konieczność zwalczania wszelkich form ucisku narodowego, wiążąc to z zadaniem urzeczywistnienia szeroko pojętej demokratyzacji stosunków społecznych w Galicji. Sprawa niepodległości Polski w samym programie nie została poruszona. Wydaje się realnym, że termin „federacja", użyty przez Iwana Frankę, odnosił się raczej do stosunków wewnątrzpartyjnych w Galicji niż do problematyki struktur państwowych. Świadczyć może o tym tekst opracowanego między innymi przy współudziale Iwana Franki Programu socjalistów galicyjskich, gdzie stwierdzano, że partia robotnicza będzie jednoczyła w swych szeregach na zasadach pełnego równouprawnienia i całkowitej swobody działania przedstawicieli wszystkich narodowości Galicji: Polaków, Ukraińców i Żydów. Iwan Franko oraz jego bliski współpracownik Mychajło Pawłyk zastrzegali się, że ukraiński ruch ludowy i jego młoda inteligencja udzielić mogą poparcia polskiemu ruchowi wyzwoleńczemu jedynie pod warunkiem głoszenia przez niego postulatu niepodległej Polski w granicach etnicznych. Franko podkreślał w szczególności, że polskie aspiracje na Wschodzie odwracają uwagę społeczeństwa od ziem zachodnich – Śląska i Pomorza, i przyczyniają się do przeobrażenia naturalnych sojuszników Polski w jej przeciwników. Pawłyk dostrzegał w słowach Karola Marksa: Niech żyje Polska! uznanie „idei historycznego kształtu państwa” w jego granicach przedrozbiorowych. Centralistyczno-socjalistyczne narodowe państwo Marksa było - zdaniem Pawłyka - «utopią», która nie zadowalała zwłaszcza wielu narodowości. Postulat: Niech żyje Polska! to utrzymanie dominacji polskich elit na Ukrainie, Białorusi i Litwie. Pismo „Praca" (numer 7 z 1883 roku), podtrzymując swoje stanowisko, uznaje federacyjną zasadę za wskazaną zwłaszcza dla Galicji. Ideę „Polski historycznej" przyjmowano w kręgach socjalistów galicyjskich jako kontynuację uciemiężenia Ukrainy. Sam podział narodów na „historyczne", jako mające prawo do niepodległości, i „niehistoryczne" to znaczy które miały ulec asymilacji, stanowił, zdaniem galicyjskich socjalistów, przeszkodę we współdziałaniu Polaków z Ukraińcami.

Warto również przeczytać:

Społeczna polityka
Polityka społeczna jest niezmiernie ważnym elementem polityki, ponieważ dotyczy bezpośrednio obywateli danego państwa ich potrzeb, problemów i wymagań wobec władzy. Polityka społeczna poza działaniami władz na rzecz obywateli jest również traktowana jako nauka. Polityka społeczna jest ściśle powiązana z innymi dziedzinami nauki takimi jak prawo, so...

Przenikania się kultur wschodu i zachodu
Dzięki swobodzie wyznaniowej wśród zamieszkujących Ruś grup etnicznych i wyznaniowych nasilił się proces wzajemnego przenikania się kultury łacińskiej i bizantyjskiej, przede wszystkim w życiu religijnym. Na Rusi Halickiej odnosiło się to zwłaszcza do używanego słownictwa w kościołach i cerkwiach. Sprzyjała temu ożywiona akcja osadnicza Polaków i N...

Konserwatyzm
Konserwatyzm jest jedną z doktryn politycznych, a także orientacją, która opiera się na tym, iż należy ochraniać państwo, a szczególnie jego porządek gospodarczo-społeczny. Konserwatyzm dąży także do tego, aby w państwie zostały zachowywane oraz wzmacniane wartości tradycyjne, to znaczy : naród, państwo, religia, hierarchia, rodzina, własność prywa...

Akcja powstańcza
Ujęcie sprawy ludności w manifeście Komitetu Centralnego Narodowego, ogłoszonym 1 października 1863 roku, w zasadzie było zgodne z ideą KNP wyrażoną w dokumencie programowym z 24 lipca 1863 roku. Uznanie prawa Litwy i Ukrainy do samostanowienia zastrzeżono dwoma warunkami. Litwini i Ukraińcy muszą wziąć udział w powstaniu pod wspólnym kierownictwem...

Powstanie Chmielnickiego – 1648 rok
W latach międzywojennych wśród autorów polskich podręczników szkolnych panowało przekonanie, że powstanie z 1648 roku, stanowiąc tragiczny epizod wielowiekowej wspólnej egzystencji ludności polskiej i ruskiej, wywołane było przez „synów marnotrawnych” Rzeczypospolitej. Odpowiedzialnością za krwawe walki obarczono zatem Bohdana Chmielnic...

Menu

Partnerzy

Polsko-ukraińsko-żydowska federacja