Polityka antyukraińska

Inne strony warte obejrzenia: oferta szkoleń informatycznych

Polityka antyukraińska Ożywienie narodowego ruchu ukraińskiego w Galicji miało również inny poważny powód: uświadomienie sobie istniejących podziałów społecznych i kulturowych. We wschodniej części kraju zbiegały się one często z antagonizmami dzielącymi ukraińskiego chłopa i polskiego obszarnika. Zgłoszony w czasie obrad Sejmu Krajowego we Lwowie (grudzień 1865 rok) wniosek księdza Antoniego Petruszewicza o dopuszczenie języka ukraińskiego do obrad sejmowych spotkał się z jednogłośnym sprzeciwem grupy posłów polskich. Występując w ich imieniu, hrabia Leszek Dunin-Borkowski kwestionował prawo Ukraińców nie tylko do odrębności narodowej, ale nawet językowej. Stanowisko to wywołało dyskusję w kołach emigrantów postyczniowych – tym bardziej że część oderwanych od kraju działaczy nie zdawała sobie sprawy z przemian w życiu narodów (w tym głównie ukraińskiego) niegdyś wchodzących w skład przedrozbiorowej Polski. Wspomnieć należy, że właśnie ze środowisk ukraińskich wywodziło się w XIX stuleciu wielu patriotycznych działaczy gente Rutheni, natione Poloni, dla których walka o Polskę była synonimem wolności i demokracji. Rząd austriacki, postępujący w myśl zasady divide et impera, starał się zdyskontować sprzeczności między narodami. Do pogłębiania tych rozbieżności przyczyniła się antyukraińska polityka prowadzona najpierw przez namiestnika Agenora Gołuchowskiego. Bezpośrednim celem jego działań było ograniczenie antypolskiego nurtu w ukraińskim ruchu narodowym. Proces ten pogłębiał się w miarę przenikania do Galicji Wschodniej prądów idealizujących dawne „wolne" kozactwo. Stosunki polsko-ukraińskie skomplikowały jeszcze bardziej wydarzenia z 1902 roku, gdy w Galicji Wschodniej wybuchł masowy ruch chłopski. W ciągu letnich miesięcy strajki ogarnęły łącznie około 400 gmin w przeszło 20 powiatach. Według oceny Iwana Franki polscy chłopi i fornale (czyli robotnicy rolni, rekrutowani przez obszarników głównie spośród Polaków) stanowili w przybliżeniu 20 procent uczestników tego powstania. Co najmniej 80 procent strajkujących stanowili Ukraińcy. Na pogranicznym, z reguły mieszanym polsko-ukraińskim obszarze etnicznym strajki rolne miały miejsce w okolicach Przemyśla i Mościsk. Na Podolu, przy granicy z państwem rosyjskim, w powiatach: zbaraskim, tarnopolskim, skałackim, nusiatyńskim, trembowelskim, czortkowskim, buczaczkowskim i zaleszczyckim, strajki objęły od 50 do 70 procent obszarów dworskich.

Warto również przeczytać:

Sytuacja zagarniętych ziem polskich
Rzymskokatolickie parafie w Galicji były położone głównie w miastach i na obszarach dworskich. Ludność rzymskokatolicka mieszkająca na wsi, rozsiana wśród greckokatolickiej, często nie posiadała własnych majątków ani odrębnych budynków sakralnychlnych. Od czasu jednak, kiedy Rusini (Ukraińcy) podkreślali swoją odrębność narodową, coraz częściej w ś...

Unia brzeska
Do podniesieni poziomu oświaty wśród Ukraińców przyczyniła się uczelnia z ukraińskim językiem wykładowym – filia Akademii Kijowskiej w Winnicy, przeniesiona następnie do Hoszczy na Wołyniu. Uczelnia ta istniała równolegle z założonym w roku 1661 polskim uniwersytetem we Lwowie, nazwanym znacznie później Uniwersytetem Jana Kazimierza. Kolegia ...

Od lewicy do prawicy
Wybitnej sławy politolodzy uważają, że dychotomia między lewicą a prawicą, czyli podział ideologiczny nadal dominuje i będzie dominować we współczesnych państwach. Sam termin partie lewicowe ma dwojakie znaczenie. Z jednej strony doktrynalne, które wiążą się z ludźmi wyznaczającymi ideologie i doktryny polityczne. Łączy ich charakter laicki i egali...

Rozwój twórczej myśli politycznej
Materiały dotyczące ukraińskiej etnografii drukowano również w publikacjach Akademii Umiejętności w Krakowie, a także w polskich czasopismach „Lud" (Lwów) i „Wisła" (Warszawa). Wśród polskich prac wyróżniały się dzieła Oskara Kolberga, między innymi czterotomowe Pokucie wydawane od 1882 do 1884 roku w Krakowie. Nakładem Naukowego Towarz...

Polityki europejskie
Unia Europejska wprowadza coraz to nowe polityki wspólnotowe. Po to, aby między państwami, a czasem tylko między poszczególnymi regionami zniwelować różnice, rozwinąć regiony i ujednolicić różne zasady i reguły, aby w całej Unii były one takie same. Najważniejszą polityką jest Wspólna Polityka Rolna i Rozwoju Obszarów Wiejskich. Jej głównymi celami...

Menu

Partnerzy

Polityka antyukraińska