Inne strony warte obejrzenia:
maszyny do szycia
Po roku 1490 nastąpiły liczne bunty mieszczan – między innymi w 1541 roku w Bracławiu i Winnicy, w 1560 roku w Łucku. W 1525 roku król Zygmunt Stary wypowiedział się stanowczo przeciwko prawosławnym mieszczanom lwowskim, którzy skarżyli się na ograniczenia w możliwości nabywania posesji. Zakazał przyjmowania ich do cechów oraz zabrał im prawa do sprzedaży alkoholu i sukna. Ograniczenia te zniósł dopiero w 1572 roku Zygmunt August.
Władzę w Wielkim Księstwie Litewskim po śmierci w 1430 roku wielkiego księcia Witolda Świdrygiełło sprawował Zygmunt Kiejstutowicz. W roku 1434 zrównał on w prawach szlachtę ruską z litewską. Na przekór postanowieniom zawartej w roku 1413 unii w Horodle nie dopuszczał ich do zajmowania wyższych urzędów państwowych i do udziału w radzie wielkoksiążęcej.
W latach 1430–1440 granica polsko-litewska przebiegała między grodami: Wietłami i Pińskiem, Lubomlą i Kamieniem Koszyrskim, Horodłem i Włodzimierzem, Łopatynem i Peremilem, Oleskiem i Krzemieńcem, Trembowlą i Zbarażem, dalej skręcając na obszar podzielonego Podola.
W stopniowo jednoczących się organizmach państwowych Polski i Litwy występowały różnice między Rusinami-Ukraińcami w części polskiej – na Rusi Halickiej, zwanej też Czerwoną, z miastem Lwowem, i litewskiej – na Wołyniu, Kijowszczyźnie i Bracławszczyźnie. Temat ten został rozwinięty przez profesora Jerzego Kłoczowskiego w książce „Ukraińcy w Rzeczypospolitej Obojga”: Okcydentalizacja i polonizacja Rusi Czerwonej – duże województwo zachowujące nazwę ruskiego – posunęły się dość daleko w ciągu XV-XVI wieku zwłaszcza wśród dominującej szlachty, która w 1438 roku uzyskała pełne zrównanie w prawach ze szlachtą polską.
Zmianom tym sprzyjały przyjęte za panowania Kazimierza Jagiellończyka w 1447 roku nowe porozumienia między Polską a Litwą w sprawie terenów ruskich. Na ich podstawie przy Polsce pozostała zachodnia część Podola z Kamieńcem, natomiast Wołyń i Brcławszczyzna znalazły się pod zwierzchnictwem Litwy. Po śmierci w 1471 roku rządzącego Kijowszczyzną i Bracławszczyzną księcia Semena Olelkowicza utworzono na tym obszarze nową administrację: województwa kijowskie i bracławskie. Zakończono w ten sposób tworzenie jednolitego systemu administracyjnego na terenach ruskich należących do Polski i Litwy. Powstały tam nowe województwa: wołyńskie (powiaty: łucki, włodzimierski, krzemieniecki), bracławskie (powiaty: bracławski i winnicki), kijowskie (powiaty: kijowski, żytomierski, owrucki), ruski (ziemie: lwowska, przemyska, halicka, sanocka, chełmska) i podolskie (powiaty: czerwonogrodzki, kamieniecki, latyczowski).
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: