Inne strony warte obejrzenia:
plomby gwarancyjne
Od roku 1708 w pobliżu rezydencji hetmana Iwana Skoropadskiego w Głuchowie urzędował carski namiestnik, który miał pod komendą dwa rosyjskie pułki, kontrolował hetmana i miał prawo aresztować go oraz osoby z hetmańskiego otoczenia w razie podejrzenia o nielojalność wobec zwierzchnich władz Rosji. W 1710 roku namiestnika zastąpiło dwóch urzędników carskich, inwigilujących poczynania hetmana. Około 1720 roku na terenach Ukrainy lewobrzeżnej rozlokowano dziesięć rosyjskich pułków. W celu uspokojenia Kozaków car ogólnikowo potwierdziła ważność ugody perejesławskiej z 1654 roku, ale bez wyszczególnienia jej konkretnych postanowień dotyczących Ukrainy.
Od czasu, gdy Ukraina lewobrzeżna i Kijów stały się częścią państwa rosyjskiego, środowisko kozackie zorientowało się, że nie można nawet liczyć na zawieranie z carami wiążących obie strony traktatów, jak poprzednio z królami polskimi. Restrykcje władz rosyjskich były szczególnie dotkliwe dla ukraińskiej gospodarki. W roku 1719 zabroniono rolnikom wywozić zboże bezpośrednio na zachód. Mogli korzystać tylko z pozostających pod kontrolą Rosji portów w Rydze i Archangielsku. Kupcy rosyjscy mieli dogodne warunki sprzedaży swoich towarów na Ukrainie, natomiast Ukraińcy musieli płacić wygórowane cło za produkty wywożone do środkowej i północnej części Rosji.
W 1722 roku car otworzył Kolegium Małorosyjskie, stanowiące rządowy organ administracji na Ukrainie. Podlegało ono w sprawach cywilnych Senatowi, a w wojskowych – naczelnemu dowódcy wojsk rosyjskich na Ukrainie. Kolegium składało się z rezydujących w Głuchowie rosyjskich urzędników. Prośba hetmana Skoropadskiego o zmianę metod sprawowania władzy na Ukrainie została przez Piotra I odrzucona.
Następcą Skoropadskiego został hetman nakaźny Pawło Połubotok. Korzystając z tego, że car zajęty był wojną w Persji, nowy hetman rozpoczął walkę ze skorumpowanym aparatem sędziowskim, mianując inspektorów kontrolujących pracę sędziów. Próby zreformowania sądownictwa spotkały się z oporem skorumpowanych urzędników. Piotr I wydał rozkaz uwięzienia hetmana Połubotoka i wielu innych osób z jego otoczenia.
Po śmierci Pawła Połubotoka w 1725 roku w ciągu dwóch lat nie wybrano nowego hetmana. W związku z tym Kolegium Małorosyjskie miało większą swobodę działania, którą wykorzystało na podniesienie podatków, co objęło również właścicieli ziemskich narodowości rosyjskiej, w tym także księcia Mienszykowa, jednego z najbogatszych posiadaczy ziemskich.
Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: