Błędy polityki zagranicznej

Inne strony warte obejrzenia: praca fotograf

Błędy polityki zagranicznej Status ludzi wolnych umożliwiał swobodne rozporządzanie swoim mieniem oraz miejscem pobytu. Chłopi w większości byli wolni od poddaństwa, z wyjątkiem majątków cerkiewnych, i stawali się posiadającymi wolność osobistą właścicielami ziemi, w zamian za co płacili podatki na rzecz skarbu wojskowego. Chłopi, którzy zajęli ziemie skonfiskowane Polakom, zobowiązani byli do świadczenia danin pieniężnych i materialnych na wojsko zaporoskie. Pańszczyzna wykonywana poprzednio na rzecz polskiej szlachty została wprawdzie zlikwidowana, ale obowiązek utrzymania wojska, zapewnienia mu transportu konnego i inne świadczenia pozostały. Mieszczanie niepodlegający służbie wojskowej zachowywali samorząd oraz prawa majątkowe. Powierzchnia tworzonego przez Bohdana Chmielnickiego państwa ukraińskiego miała 200 tysięcy kilometrów kwadratowych. Na wschodzie graniczyło z dawnym województwem bracławskim. Na północy granica dochodziłą do rzeki Horyń, dalej biegła wzdłuż Prypeci, przecinając następnie Dniepr i obejmując na lewym brzegu Lubecz, Nowogród Siewierski oraz Starodub. W państwie tym znalazła się również część ziem południowej Białorusi. Na Ukrainie, gdzie mieszkało ponad 3 miliony ludzi, zaszły poważne zmiany w składzie etnicznym i społecznym. Polska warstwa szlachecka została zastąpiona elitą starszyzny kozackiej, którą stanowili głównie wyżsi dowódcy bezpośrednio lub pośrednio podporządkowani hetmanowi. Posiadali oni wielkie majątki ziemskie, zajmowali najważniejsze stanowiska w administracji. Równolegle pogłębiało się rozwarstwienie środowisk niezamożnych posiadaczy. Najbardziej zubożała część, nazywana „czernią”, była podatna na hasła populistyczne. Starszyzna stale zabiegała o jej wpływy, zwłaszcza w okresie zwoływanych rad kozackich. Najwyższą, dożywotnią władzę hetmana sprawował Bohdan Chmielnicki, który korzystał z uprawnień ustawodawczych oraz z przysługującej mu władzy administracyjnej i sądowniczej. Państwo ukraińskie okazało się nieprzystosowane do prowadzenia samodzielnej polityki zagranicznej oraz gry dyplomatycznej w celu zawarcia trwałych sojuszy, gwarantujących mu rozwój i funkcjonowanie. Rzeczywisty dylemat polegał na konieczności wyboru między trzema wielkimi państwami: Rzecząpospolitą, Rosją i Turcją. Jednak oparcie się na Polsce mogło przynieść korzyści ówczesnemu narodowi kozackiemu i rozwinąć państwo ku czemuś pozytywnemu i stałemu.

Warto również przeczytać:

Politologia, nauka społeczna
Politologia jest jedną z podstawowych nauk społecznych, jako taka cieszy się ogromnym zainteresowaniem jako kierunek kształcenia uniwersyteckiego. Politologia jako nauka posiada swój przedmiot, a jest nim polityka, władza, państwo i wszystko, co się z tym wiąże. Polityka rozumiana tu jako kompleks różnorodnych czynności związanych z posiadaniem wła...

Konserwatyzm w dobie oświecenia
Pod koniec osiemnastego wieku we Francji nastąpiła rewolucja, a w USA deklaracja niepodległości. To doprowadziło do powstania ideologii konserwatyzmu. Konserwatyzm nie jest to pogląd, który zaprzecza wszelkim zmianom. Uważa, że nie można burzyć zasłanego ładu społecznego, ale można go stopniowo poprawiać. Aby to zrobić trzeba mieć fundament i późni...

Stanisław August Poniatowski
Wzrost aktywności hajdamaków zbiegł się z okresem osłabienia władzy państwowej. Do najbardziej znanych dowódców hajdamackich należy zaliczyć Sawę Czałego, który wcześniej był w milicji Czetwertyńskich, potem został podkomendnym Werłana, a w końcu służył w wojsku koronnym. Został zabity przez Hnata Hołego, wysłanego przez Zaporoże, jego dramatyczne ...

Polityczny marketing
Aby zdobyć władzę, poszczególne partie czy też pojedynczy politycy muszą zaskarbić sobie zaufanie potencjalnych wyborców. W tym celu stosuje się różne chwyty popularnego marketingu politycznego. Zgodnie z nazwą marketing polityczny wykorzystuje wiele technik, które przydają się handlowcom chcącym skutecznie sprzedać swój produkt. Marketing politycz...

Instytucje polityczne
Instytucje polityczne w ówczesnej demokratycznej Polsce stanowi: władza centralne, władze regionalne i lokalne oraz administracja publiczna, a także instytucje porównawcze polityczne. Instytucje polityczne stanowią partie polityczne, stowarzyszenia. Wszelkim celem instytucji politycznych powinno być takie funkcjonowanie, aby działać dla dobra państ...

Menu

Partnerzy

Błędy polityki zagranicznej